Lífið getur verið erfitt.

Bréf til tryggingarstofnunar

Ég er að skrifa hér til að útskýra eftirfarandi:
Í reit  #3 á slysaskýrslunni setti ég "Reyndi að framkvæma verkið einn" sem ástæðu slyss. Í bréfi ykkar báðuð þið um nánari skýringar á þessu og vona ég að eftirfarandi bréf veiti nánari upplýsingar.
Ég er múrari að atvinnu.  Daginn sem slysið átti sér stað var ég að vinna á þaki 3 hæða nýbyggingar. Eftir að hafa lokið verki mínu á þakinu sá ég að um 150 kíló af múrsteinum gengu af. Frekar en að bera  múrsteinana niður 3 hæðir ákvað ég að láta þá síga niður til jarðar í hjólbörum og til þess ætlaði ég að nota talíu sem fest var utan á húsið á 3 hæð. Ég gekk niður og festi reipið sem tengt var í talíuna tryggilega við jörðina, þarnæst fór ég upp á þak aftur og batt reipið í hjólbörurnar sem ég svo ýtti fram af brúninni.
Þar næst fyllti ég hjólbörurnar með múrsteinunum. Að þessu loknu fór ég aftur niður á jörðu, Greip fast í reipið og losaði það.
Eins og sjá má í reit #2 á slysaskýrslu er ég 85 kíló að þyngd.
Vegna undrunar á mjög snöggu flugtaki láðist mér að sleppa reipinu. Það þarf varla að taka fram að hraði uppferðar minnar var gríðarlegur. Um miðja 2. hæð mætti ég hjólbörunum sem voru á niðurleið. Þau kynni útskýra brákaða höfuðkúpu og brotið viðbein.
Áreksturinn hægði aðeins lítið eitt á ferð minni upp á 3 hæð, sem stöðvaðist þegar hægri hönd mín rakst á kaf inn í talíuna. Sem betur fer tókst mér að halda meðvitund og takinu á reipinu þrátt fyrir mikil meiðsl og gríðarlegan sársauka.
Á sama tíma féllu hjólbörurnar á jörðina, og ultu á hliðina sem olli því að múrsteinarnir féllu úr hjólbörunum. Þyngd hjólböru að þessi tagi er um 20 kíló. Ég vísa aftur til reitar #2.
Eðli málsins samkvæmt hóf ég hraða niðurleið mína um leið og þetta hafði gerst. Um miðja 2 hæð rakst ég aftur á hjólbörurnar sem í þetta sinn voru á uppleið. Sá árekstur skýrir brákaða ökkla og skrámur og skurði á neðri hluta líkamans.
Við þetta hægðist lítið eitt á niðurleið minni og verður það að teljast til happs að áverkar við fallið á múrsteinahrúguna hafi ekki orðið alvarlegri en brotinn sköflungur og 2 fingur brotnuðu.
Mér þykir leitt að tilkynna það að þar sem ég lá á múrsteinshrúgunni, ófær um að hreyfa mig vegna áverka og sársauka að ég missti meðvitund og sleppti reipinu. Tómar hjólbörurnar, sem eru þyngri en reipið, komu aftur niður og lentu á mér þar sem ég lá, og brutu þar báða lærleggi.
Ég vona að þetta útskýri betur hvað gerðist, og skráning mín í slysaskýrslu "Reyndi að framkvæma verkið einn" varpi ljósi á málið.

Virðingarfyllst.

Múrarinn sem getur ekki meir.

EINN GÓÐUR:
Kona nokkur hélt fram hjá manni sínum á daginn meðan hann var í vinnu.
Einn dag er konan í rúminu með elskhuganum þegar húsbóndinn  á heimilinu kemur óvænt akandi heim að húsinu. Konunni brá að sjálfsögðu í brún og skipar elskhuganum að grípa fötin sín og hoppa út um gluggann. Elskhuginn lítur út um gluggann og segist ekki geta farið út því það sé grenjandi rigning. Ef maðurinn minn sér okkur hérna drepur hann okkur bæði, segir konan. Elskhuginn hefur því engin önnur ráð en að hoppa út um gluggann og hraða sér á brott frá húsinu. Þegar hann kemur út á götu lendir hann í flasinu á hóp af skokkurum. Hann ákveður að slást í hópinn þótt hann sé nakinn því hann vill komast óséður frá húsinu. Hinum hlaupurunum var að sjálfsögðu starsýnt á nakta manninn og einn þeirra spurði hvort hann hlypi alltaf nakinn. Já, sagði hann. Það er svo notalegt að láta ferskt loftið leika um sig meðan maður er að hlaupa. En hleypur þú  alltaf með fötin undir hendinni? spurði skokkarinn. Já, svo ég geti klætt mig þegar ég er búinn að hlaupa, áður en ég tek strætó heim, sagði sá nakti. En hleypur þú  alltaf með smokk? Spurði hlauparinn. Nei , bara þegar það er rigning.

Hver getur skilið konur??

"Maður mætti í vinnuna einn morguninn með glóðarauga á báðum. Vinnufélagi spurði hvað hefði eiginlega komið fyrir. Nú ég var að fara upp rúllustigann í Kringlunni í gær á undan mér var kona og ég sá að pilsið hafði skorist inn í boruna. Mér fannst þetta hlyti að vera neyðarlegt fyrir hana svo ég í góðmennsku minni kippti pilsinu út. Hún snarsnéri sér við og gaf mér þetta rokna högg á vangann með töskunni sinni og nú var ég kominn með glóðarauga. Bíddu við sagði félaginn, ekki hefurðu fengið glóðarauga á bæði við þetta
eina högg. Jú bíddu við, ég sá strax að ég hefði hlaupið á mig og gert einhverja fjandans vitleysu rétt einn sprettinn og til að reyna að bæta fyrir það, tróð ég pilsinu aftur inn í skoruna og augnabliki síðar hafði ég fengið annað glóðarauga".

Erfitt að skilja konur!!!!!!

Öskubuska!

Öskubuska var orðin 85 ára og bjó alein í höllinni sinni ásamt gamla kettinum sínum, honum Brandi.  Prinsinn hennar og allir hinir voru komnir yfir móðuna miklu.  Skyndilega birtist álfamærin, sem hafði hjálpað henni í gamla daga.

"Jæja Öskubuska mín.  Þú ert nú búin að eiga gott líf og vera góð við alla í þína samferðarmenn.  Vegna þessa ætla ég að gefa þér nýtt tækifæri.  Ég ætla að gefa þér þrjár óskir."

Öskubuska þakkaði voðalega vel fyrir sig og fór nú að hugsa hvers hún ætti að óska sér.  Hún mundi að það var eitthvað farið að lækka í buddunni og því bað hún álfamærina að gera sig ríka.  Um leið og hún sleppti orðinu breyttist gamli ruggustóllinn hennar gullstól, gluggatjöldin voru gullofin og allar hirslur
fylltust af gersemum.

"Jahérna, þabbarasvona!" sagði sú gamla og tók bakföll af undrun og gleði. "Heyrðu álfamær, nú vil ég  biðja þig að gera mig svona unga og hressa eins og ég var í gamla daga!"  Samstundis fór einkennilegur straumur um Öskubusku og miklar breytingar urðu í líkama hennar.  Húðin varð mjúk og falleg, blóðið fór
að ólga og löngu gleymdar langanir og þrár helltust yfir Öskubusku.  Hún varð andstutt og ólgandi og bað álfamærina um síðustu óskina:  "Góða álfamær, getur þú breytt honum Brandi mínum í snarheitum í svo fallegan prins að annað eins hefur aldrei sést!".  Brandur umturnaðist á svipstundu og breyttist í svo fallegan prins að jafnvel fuglarnir á himninum féllu í yfirlið þegar þeir sáu hann.

Prinsinn gekk til Öskubusku, hún fleygði sér í fang hans og þau kysstust lengi. Þegar kossinum loksins linnti og prinsinn var búinn að ná andanum, þá strauk hann lokk frá enni Öskubusku, leit bláum augum beint í hennar augu og sagði svo mjóróma: "Sérðu eftir því núna að hafa látið gelda mig hér um árið?"